انجمن علمی مدیریت دولتی ایران و دانشگاه سیستان و بلوچستان حکمرانی و توسعه 2783-3461 6 2 2026 07 23 Policy Canvas: A Tool for Fostering Convergence Between Policymakers and Policy Scholars بوم‌نگاره خط‌مشی؛ ابزار همگرایی خط‌مشی‌گذاران و خط‌مشی‌پژوهان 31 5 10069 10.22111/jipaa.2026.53921.1138 FA فاطمه فتحی استادیار، گروه مدیریت، دانشکده علوم مالی، مدیریت و کارآفرینی، دانشگاه کاشان مهدی عبدالحمید استادیار، گروه مهندسی پیشرفت، دانشکده مدیریت، اقتصاد و مهندسی پیشرفت، دانشگاه علم و صنعت ایران زینب وریجی مدرس دانشگاه، دانشکده مهارت، دانشگاه آزاد ساری علی اصغر پورعزت استاد، دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران Journal Article 2025 11 20 Objective: The growing complexity of public issues and the multiplicity of actors in the governance arena have highlighted the need for tools that can facilitate communication between policymakers and policy researchers. In this context, the Policy Canvas emerges as a visual and interactive framework that, by simplifying concepts and clarifying the relationships among policy components, provides a basis for shared understanding and convergence. Research Method: This study employs a qualitative approach using the method of qualitative content analysis to examine the capacities of this tool. Data were collected through two channels: first, a systematic analysis of articles indexed in the Scopus database; and second, semi-structured interviews with experts and specialists in the field of public policy. The data gathered from these two sources were then organized and analyzed through three stages of open, axial, and selective coding. Findings and Conclusion: The findings indicate that the Policy Canvas can serve as a common language among actors in this domain and, by creating semantic coherence, enhance the linkage between research and practice. Moreover, using this tool contributes to more data-driven decision-making, as well as greater transparency and rationality in the policy-making process. The integrated results of the study show that the effectiveness of the canvas depends on prerequisites such as institutional capacity, policy literacy, a culture of dialogue, professional ethics, and inter-organizational collaboration. Overall, the Policy Canvas, as an innovative tool, can help bridge the gap between theory and practice and, by supporting collective learning and stakeholder participation, improve the quality of public decision-making and strengthen governance sustainability. هدف: پیچیدگی فزاینده مسائل عمومی و تکثر بازیگران در عرصه حکمرانی، نیاز به ابزارهایی در این حوزه را برجسته کرده است که بتوانند ارتباط میان خط‌مشی‌گذاران و خط‌مشی‌پژوهان را تسهیل کنند. در این میان، «بوم‌نگاره خط‌مشی» به‌منزله چارچوبی بصری و تعاملی مطرح می‌شود که با ساده‌سازی مفاهیم و روشن‌سازی روابط میان اجزای خط‌مشی، زمینه‌ای برای فهم مشترک و همگرایی فراهم می‌کند. روش پژوهش: پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و به‌کارگیری روش تحلیل محتوای کیفی، به بررسی ظرفیت‌های این ابزار پرداخته است. داده‌ها از دو مسیر گردآوری شده‌اند: نخست، تحلیل نظام‌مند مقالات نمایه‌شده در پایگاه Scopus؛ و دوم، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با خبرگان و متخصصان حوزه خط‌مشی. در ادامه، داده‌های حاصل از این دو مسیر، در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی سازمان‌دهی و تحلیل شدند. یافته‌ها و نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهند که بوم‌نگاره خط‌مشی قادر است نقش یک زبان واحد را میان کنشگران این حوزه ایفا کرده و با ایجاد انسجام معنایی، ارتباط میان پژوهش و عمل را بهبود بخشد. همچنین، بهره‌گیری از این ابزار، موجب ارتقای تصمیم‌سازی داده‌محور، شفافیت و عقلانیت در فرایند خط‌مشی‌گذاری می‌شود. نتایج تلفیقی پژوهش، نشان‌دهنده آن است که اثربخشی بوم‌نگاره به فراهم بودن پیش‌نیازهایی مانند ظرفیت نهادی، سواد خط‌مشی، فرهنگ گفت‌وگو، اخلاق حرفه‌ای و همکاری میان‌نهادی وابسته است. در مجموع، بوم‌نگاره خط‌مشی به‌منزله ابزاری نوین می‌تواند شکاف میان نظریه و عمل را کاهش داده و با پشتیبانی از یادگیری جمعی و مشارکت ذی‌نفعان، کیفیت تصمیم‌سازی عمومی و پایداری حکمرانی را ارتقا دهد.

https://gd.usb.ac.ir/article_10069_753a7f7fc04911b24bb905429469470a.pdf

انجمن علمی مدیریت دولتی ایران و دانشگاه سیستان و بلوچستان حکمرانی و توسعه 2783-3461 6 2 2026 07 23 The Actors in Education Governance: A Report of a National Survey بازیگران حکمرانی آموزش و پرورش: گزارشی از یک پیمایش ملی 59 33 10068 10.22111/jipaa.2026.53909.1136 FA زهرا قموشی دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی دانشگاه تهران جواد پورکریمی دانشیار دانشگاه تهران، تهران، ایران. رایانامه: jpourkarimi@ut.ac.ir عبدالحسین خسروپناه استاد فلسفه پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی فاطمه نصراللهی نیا استادیار دانشگاه تهران، گروه مدیریت و برنامه ریزی آموزشی دانشکدة روان شناسی و علوم تربیتی Journal Article 2025 11 20 Objective: The present study was conducted with the aim of investigating the status of the role of governance actors in the education system at the national level. Method: The research method is descriptive-survey. The statistical population of the study included all staff and rank-and-file employees of the country's education system, of whom 3433 were selected using cluster sampling (provincial clusters throughout the country), examined and analyzed. To collect data, an education governance questionnaire with the following components was used: the role of the government, the role of civil society, the role of the family, and the role of the elite society. The reliability of the questionnaire was examined using Cronbach's alpha coefficient, and the alpha coefficient obtained was 0.82, indicating acceptable reliability. The validity of the instrument used was examined using construct validity (second-order confirmatory factor analysis), and the results indicate that the validity of the instrument was confirmed Results: The research findings showed that the current state of education governance is significantly below the average level. Among the education governance actors, only the government actor (sig=0.000; t=47.5) was at a level above the average. Also, the results of the Friedman test (x2=2537.37; df=3; sig=0.000) also showed that the importance of the country's education governance actors from the perspective of the participants in the research is the government, civil society, families, and elite society, respectively. Conclusions: Based on the results, it can be concluded that in order to achieve grassroots governance, special attention should be paid to civil society, families, and elite society in addition to the government, and they should be utilized for the administration of education. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی وضعیت نقش بازیگران حکمرانی در نظام آموزش و پرورش در سطح ملی انجام شد. روش پژوهش: روش پژوهش، توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارکنان ستادی و صفی نظام آموزش و پرورش کشور بودند که با استفاده از نمونه‌گیری خوشه‌ای(خوشه‌های استانی در کل کشور) تعداد 3433 نفر انتخاب و مورد بررسی و تحلیل قرار گرفتند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه حکمرانی آموزش و پرورش با مولفه‌های: نقش دولت، نقش جامعه مدنی، نقش خانواده، نقش جامعۀ نخبگانی استفاده شد. پایایی پرسشنامه با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ 0.82 بود. روایی ابزار مورد استفاده با استفاده از روایی سازه (تحلیل عاملی تاییدی مرتبه دوم) بررسی شد و نتایج، نشان از تایید روایی ابزار دارد. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان داد وضعیت موجود حکمرانی آموزش و پرورش به صورت معنی‌دار پایین‌تر از سطح متوسط قرار دارد. در میان بازیگران حکمرانی آموزش و پرورش، صرفاً بازیگر دولت(0.000=sig ؛ 47.5=t) در سطح بالاتر از متوسط قرار دارد. همچنین نتایج آزمون فریدمن(2537.37=2 ؛ 3df=؛ 0.000=sig ) نیز نشان داد اهمیت بازیگران حکمرانی آموزش و پرورش کشور از دیدگاه شرکت‌کنندگان در پژوهش دولت، جامعۀ مدنی، خانواده‌ها و جامعۀ نخبگانی به ترتیب از اهمیت برخوردار می‌باشند. نتیجه‌گیری: بر این اساس می‌توان نتیجه گیری کرد که برای دستیابی به حکمرانی مردم پایه باید علاوه بر دولت به جامعه مدنی؛ خانواده‌ها و جامعه نخبگانی توجه ویژه‌ای شود و از آن‌ها برای اداره آموزش و پرورش بهرمند شد.

https://gd.usb.ac.ir/article_10068_4ae8372db971745ba4001b7a86c66611.pdf

انجمن علمی مدیریت دولتی ایران و دانشگاه سیستان و بلوچستان حکمرانی و توسعه 2783-3461 6 2 2026 07 23 Strategic Prioritization of Agile Governance Capabilities for Digital Transformation: An Analytical Model Based on Quality Function Deployment (QFD) اولویت‌بندی استراتژیک قابلیت‌های حکمرانی چابک برای تحول دیجیتال: مدل تحلیلی مبتنی بر گسترش عملکرد کیفیت 92 61 9608 10.22111/jipaa.2025.53505.1121 FA مریم اربابی اصفهانی مدیریت دولتی، مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران غلامرضا معمارزاده طهران مدیریت دولتی، مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران قنبر امیرنژاد مدیریت دولتی، مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران حسین شیرازی مدیریت تکنولوژی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران Journal Article 2025 10 23 Background and purpose: The rapid growth of digital transformation and the increasing need for accountability and flexibility in the public sector have revealed the inefficiency of traditional governance paradigms and highlighted the necessity of moving towards agile governance. In Iran, despite strategic documents emphasizing agility and the realization of a smart government, developing a native and operational model for prioritizing agile governance capabilities aligned with the requirements of digital transformation seems essential. The present study aims to identify and strategically prioritize agile governance capabilities to support digital transformation in the Iranian public sector. Methodology: This study is applied in purpose and employs an exploratory-applied mixed-methods research design. Initially, through literature review and gathering expert opinions using the Fuzzy Delphi method, 19 agile governance components and 8 digital transformation components were identified and confirmed. Subsequently, the relationships between these agile governance components and digital transformation requirements were analyzed and prioritized using the Quality Function Deployment (QFD) method. Findings: The key finding is the presentation of an analytical and ranked model of agile governance capabilities. Results indicated that foundational and human-centric capabilities, including competent, stable, and transformational leadership; skilled, adaptable, and innovative human resources; feedback mechanisms; empowered and self organizing teams; and a culture of change acceptance held the highest priority in fulfilling digital transformation requirements. Conclusion: By identifying agile governance components and determining their priorities, this study provides an analytical model that can assist managers and policymakers in designing agile governance roadmaps and optimally allocating resources for the digital transformation journey. زمینه و هدف: رشد شتابان تحول دیجیتال و نیاز روزافزون به پاسخگویی و انعطاف‌پذیری در بخش عمومی، ناکارآمدی الگوهای سنتی حکمرانی را آشکار کرده و ضرورت حرکت به سوی حکمرانی چابک را برجسته ساخته است. در ایران با وجود تأکید اسناد راهبردی بر چابک‌سازی و تحقق دولت هوشمند، طراحی مدلی بومی و عملیاتی برای اولویت‌بندی قابلیت‌های حکمرانی چابک متناسب با الزامات تحول دیجیتال ضروری به‌نظر می‌رسد. هدف پژوهش حاضر، شناسایی و اولویت‌بندی استراتژیک قابلیت‌های حکمرانی چابک برای پشتیبانی از تحول دیجیتال در بخش دولتی ایران است. روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و روش تحقیق ترکیبی اکتشافی-کاربردی است. در این مطالعه، ابتدا با مرور ادبیات و اخذ نظر خبرگان با استفاده از روش دلفی فازی، 19 مولفه‌ حکمرانی چابک و 8 مولفه تحول دیجیتال شناسایی و تایید شد. سپس با به‌کارگیری روش گسترش عملکرد کیفیت روابط میان مولفه‌های حکمرانی چابک و الزامات تحول دیجیتال تحلیل و اولویت‌بنددی شد. یافته‌ها: یافته اصلی، ارائه مدل تحلیلی و رتبه‌بندی شده از قابلیت‌های حکمرانی چابک است. نتایج نشان داد که قابلیت‌های بنیادین و انسانی شامل رهبری شایسته، باثبات و تحول‌آفرین، منابع انسانی ماهر، سازگار و نوآور، چرخه بازخورد، تیم‌های توانمند و خودسازمان‌ده و فرهنگ پذیرش تغییر بالاترین اولویت را درتحقق الزامات تحول دیجیتال داشتند. نتیجه‌گیری: این پژوهش با شناسایی مولفه‌های حکمرانی چابک و تعیین اولویت آنها مدلی تحلیلی ارائه داد که می‌تواند به مدیران و سیاست‌گذاران در طراحی نقشه راه حکمرانی چابک و تخصیص بهینه منابع در مسیر تحول دیجیتال یاری رساند. https://gd.usb.ac.ir/article_9608_a71862a716acd1b4300ba2e7fb18ce83.pdf

انجمن علمی مدیریت دولتی ایران و دانشگاه سیستان و بلوچستان حکمرانی و توسعه 2783-3461 6 2 2026 07 23 Comparative Study of University-Based Policy Labs: Insights for Public Policy and Governance مطالعه تطبیقی آزمایشگاه‌های خط‌مشی دانشگاه محور: درس‌آموخته‌ها برای خط‌مشی عمومی و حکمرانی 116 93 10067 10.22111/jipaa.2026.53345.1105 FA رسول معتضدیان استادیار گروه مدیریت دولتی دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2025 09 24 This article aims to conduct a comparative analysis of university-based policy labs across different countries and to extract lessons for designing and establishing an effective, contextually adapted policy lab in Iran, with a focus on enhancing governance and policy development. The study is qualitative and employs a documentary content analysis approach. To organize the analysis and enable systematic comparison, the four-step Bereday model (description, interpretation, comparison, and juxtaposition) was applied. Data were collected from the official websites and documents of ten university-based policy labs in the United States, the United Kingdom, Canada, Australia, and the Netherlands, and analyzed based on a framework including geographic location, design objectives, governance structure, scope of activity, and funding mechanisms. Findings indicate that although the labs operate within prestigious universities and adopt an interdisciplinary approach, they differ significantly in design objectives, governance structure, level of involvement in the policy cycle, dominant approach (technocratic or participatory), and interaction with government. The final typology was developed along two dimensions: “problem level” (local or national) and “dominant approach” (technocratic or social). The main limitation of the study is its reliance on secondary data, which may not fully capture operational aspects and practical challenges. Nevertheless, the findings can assist policymakers, universities, and executive institutions in enhancing governance and policy development, providing an inspiring model for strengthening the university-government linkage. The study’s novelty lies in offering a new typology of policy labs and applying it to institutional design in the context of public policy in Iran. هدف این مقاله بررسی تطبیقی آزمایشگاه‌های خط‌مشی دانشگاه‌محور در کشورهای مختلف و استخراج درس‌آموخته‌هایی برای طراحی و راه‌اندازی یک آزمایشگاه خط‌مشی مؤثر و بومی‌شده در ایران با رویکرد تقویت حکمرانی و توسعه سیاست‌ها است. پژوهش حاضر از نوع کیفی بوده و با روش تحلیل محتوای اسنادی انجام شده است. برای سامان‌دهی تحلیل و مقایسه نظام‌مند آزمایشگاه‌ها، از الگوی چهارمرحله‌ای برِدی (توصیف، تفسیر، مقایسه و همجواری) بهره گرفته شد. داده‌ها از وب‌سایت‌ها و منابع رسمی ده آزمایشگاه خط‌مشی دانشگاه‌محور در آمریکا، انگلستان، کانادا، استرالیا و هلند گردآوری و بر اساس چارچوبی شامل محل جغرافیایی، اهداف طراحی، ساختار حاکمیتی، حوزه فعالیت و نحوه تأمین مالی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه آزمایشگاه‌ها در دانشگاه‌های معتبر و با رویکرد میان‌رشته‌ای فعالیت می‌کنند، اما در اهداف طراحی، ساختار حاکمیتی، سطح مشارکت در چرخه خط‌مشی، نوع رویکرد (تکنوکراتیک یا مشارکتی) و تعامل با دولت تفاوت‌های معناداری دارند. گونه‌شناسی نهایی بر اساس دو بعد «سطح مسئله» (محلی یا ملی) و «رویکرد غالب» (تکنوکراتیک یا اجتماعی) توسعه یافته است. محدودیت اصلی پژوهش اتکا به داده‌های ثانویه است که ممکن است برخی ابعاد عملیاتی و چالش‌های واقعی را بازنمایی نکند. با این حال، یافته‌ها می‌توانند به خط‌مشی‌گذاران، دانشگاه‌ها و نهادهای اجرایی در تقویت حکمرانی و توسعه سیاست‌ها کمک کرده و الگویی الهام‌بخش برای پیوند دانشگاه و دولت ارائه دهند. نوآوری پژوهش در ارائه نوع‌شناسی جدیدی از آزمایشگاه‌های خط‌مشی و کاربرد آن در طراحی نهادی در زمینه خط‌مشی‌گذاری عمومی در ایران است. https://gd.usb.ac.ir/article_10067_75884fd034823fa3ec34ef520fdf2c6d.pdf

انجمن علمی مدیریت دولتی ایران و دانشگاه سیستان و بلوچستان حکمرانی و توسعه 2783-3461 6 2 2026 07 23 Identifying the roles of Think tanks in policymaking with a meta-synthesis approach شناسایی نقش‌ های کانون‌های تفکر در سیاست‌گذاری با رویکرد فراترکیب 162 117 10066 10.22111/jipaa.2026.52596.1073 FA علیرضا بوشهری دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران مجید رمضان دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران درسا محمودزاده دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران 0009-0004-1095-0920 Journal Article 2025 07 13 هدف: پژوهش حاضر باهدف شناسایی و طبقه‌بندی نظام‌مند نقش‌هایی که کانون‌های‌تفکر در سیاست‌گذاری ایفا می‌کنند، انجام شده است. روش پژوهش: برای انجام پژوهش از روش فراترکیب با رویکرد استقرایی بهره‌گرفته شد. جامعه پژوهش شامل مقالات منتشرشده درباره فعالیت‌ها و نقش‌های کانون‌های‌تفکر (اندیشکده‌ها) بود که از میان آن‌ها، پس از غربال‌گری، ۳9 مطالعه انتخاب و بررسی شدند. تحلیل داده‌ها با روش تحلیل محتوای کیفی و کدگذاری آن‌ها به کمک نرم‌افزار ATLAS.ti انجام شد. یافته ها: در فرآیند فراترکیب، ۹۳ کد مفهومی استخراج شد که تحلیل آن‌ها به شناسایی ۳۴ زیر‌مقوله انجامید. این زیر‌مقوله‌ها در گام بعد، در قالب یازده مقوله سازمان‌دهی شدند؛ هر یک از این مقوله‌ها نمایانگر یکی از نقش‌هایی هستند که کانون‌های‌تفکر در سیاست‌گذاری ایفا می‌کنند. نقش‌های شناسایی‌شده عبارت‌اند از: پژوهشگر سیاستی، تأمین‌کننده نیروی انسانی متخصص، طراح نظام مسائل، معمار ایده‌های سیاستی، سیاست‌ساز، تسهیلگر سیاست‌گذاری مبتنی بر شواهد، شبکه‌ساز، میانجی، حامی منافع عمومی، حامی منافع سیاست‌گذاران و بازیگر مستقل ذی‌نفوذ. در پایان، با تلفیق یافته‌ها، مدل مفهومی جامعی تدوین شد که این نقش‌ها را در قالب چارچوبی یکپارچه تبیین می‌کند. نتیجه گیری: از آنجا که مدل پیشنهادی پژوهش بر پایه داده‌‌های مستند و تحلیل نظام‌مند منابع معتبر شکل‌گرفته و از انسجام مفهومی برخوردار است، می‌‌تواند به‌‌عنوان الگویی برای شناسایی و تحلیل نقش‌‌های کانون‌‌های‌‌تفکر در زمینه‌ها، سطوح و موقعیت‌های گوناگون سیاست‌گذاری به کار رود. کاربست عملی این مدل زمینه‌ بهره‌‌گیری مؤثرتر نظام‌‌های‌حکمرانی از ظرفیت‌ کانون‌‌های‌‌تفکر را فراهم می آورد و از این طریق منجر به ارتقای کیفیت سیاست‌گذاری در سطوح مختلف می‌گردد. https://gd.usb.ac.ir/article_10066_c54472e4e585a252bae6fae6856bc792.pdf

انجمن علمی مدیریت دولتی ایران و دانشگاه سیستان و بلوچستان حکمرانی و توسعه 2783-3461 6 2 2026 07 23 A Foresight Model for Developing Generation Z Competencies in Human Resources at the Ministry of Science طراحی الگوی آینده پژوهی توسعه شایستگی‌های نسل Z در منابع انسانی وزارت علوم 187 163 9374 10.22111/jipaa.2025.51810.1042 FA مریم محمدی زائر گروه مدیریت دولتی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران فروغ رودگرنژاد گروه مدیریت، واحد بین‌المللی بندرانزلی، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرانزلی، ایران کریم کیاکجوری گروه مدیریت، واحد بین‌المللی بندرانزلی، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرانزلی، ایران Journal Article 2025 04 27 The purpose of this study is to develop a comprehensive foresight model aimed at enhancing the competencies of Generation Z within the human resources system of the Ministry of Science, Research, and Technology. With the emergence of Generation Z in the workforce, government organizations face new challenges in aligning strategic human capital development with the expectations, values, and capabilities of this generation. The research intends to identify and structure the essential competencies required for effective performance in future public service roles, enabling more adaptive and future-oriented human resource strategies.Methods: This study employed a mixed-methods approach consisting of both qualitative and quantitative phases. In the qualitative phase, the statistical population included senior managers, consultants, and policy experts within the Ministry of Science, selected through purposive and snowball sampling techniques to target individuals with deep knowledge and experience in human capital development and foresight planning. The sample size was determined based on the principle of theoretical saturation. Data were collected through semi-structured interviews and analyzed using inductive content analysis with open and axial coding to extract key themes and constructs. In the quantitative phase, the statistical population included all managers, faculty members, and administrative staff at the central administration of the Ministry. A sample of 384 participants was selected using Cochran’s formula.Quantitative data were collected through a structured questionnaire using a five-point Likert scale. Data analysis involved descriptive statistics, confirmatory factor analysis, and inferential statistical techniques to validate the model and examine the relationships among identified variables.Results: The findings of the study resulted in the identification of six core competencies critical to developing Generation Z human resources: innovation and creativity, communication skills, technological proficiency, cultural awareness, emotional intelligence, and continuous learning. These competencies reflect both the evolving demands of public sector work and the unique characteristics of Generation Z employees, who are digital natives, socially conscious, and value-driven.the validated model offers an integrated framework that links foresight principles with competency-based human resource development tailored to generational attributes.Conclusions: The foresight model developed in this study provides strategic insight into the future development of human capital within the Ministry of Science, Research, and Technology. By anticipating the professional needs and behavioral tendencies of Generation Z, the model equips policymakers and HR professionals with actionable guidelines for designing educational, training, این پژوهش با هدف طراحی الگوی آینده‌پژوهی توسعه شایستگی‌های منابع انسانی مرتبط با نسل Z در ستاد وزارت علوم، تحقیقات و فناوری انجام شده است. این مطالعه از روش تحقیق ترکیبی (کیفی-کمی) بهره برده و در دو مرحله اجرا گردیده است. در مرحله کیفی، جامعه آماری شامل مدیران و مشاوران ارشد ستاد وزارت علوم، تحقیقات و فناوری بود که به‌صورت هدفمند و با روش گلوله‌برفی انتخاب شدند تا افراد دارای بیشترین آگاهی و تجربه در این حوزه مورد بررسی قرار گیرند. حجم نمونه این بخش بر اساس اصل اشباع نظری تعیین شد. در مرحله کمی، جامعه آماری شامل مدیران، اعضای هیأت علمی و کارکنان ستاد وزارت علوم بود که حجم نمونه آن با استفاده از فرمول کوکران، 384 نفر برآورد گردید. داده‌های این بخش از طریق پرسشنامه پنج‌درجه‌ای لیکرت جمع‌آوری شد. داده‌های کیفی با روش تحلیل محتوای استقرایی و کدگذاری باز و محوری تحلیل گردیدند، درحالی‌که داده‌های کمی با استفاده از روش‌های آماری توصیفی و استنباطی، ازجمله تحلیل عاملی تأییدی و آزمون‌های معتبر، بررسی شدند. جهت آزمون مدل پیشنهادی، از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) با استفاده از نرم‌افزار اسمارت‌PLS بهره گرفته شد. همچنین، برای سنجش روایی و پایایی ابزار پژوهش از آزمون پایایی کرونباخ، روایی همگرا و واگرا، و آزمون برازش مدل استفاده شد. یافته‌های پژوهش شایستگی‌های کلیدی منابع انسانی مورد نیاز نسل Z را شناسایی کرده و بر جنبه‌هایی مانند نوآوری، مهارت‌های ارتباطی، بهره‌گیری از فناوری، آگاهی فرهنگی، هوش هیجانی و یادگیری مستمر تأکید دارد.

https://gd.usb.ac.ir/article_9374_36733f6e21f6a617dc627a4bb97bbc68.pdf

انجمن علمی مدیریت دولتی ایران و دانشگاه سیستان و بلوچستان حکمرانی و توسعه 2783-3461 6 2 2026 07 23 Local Governance and Women’s Empowerment: Explaining the Capacity of Non-Governmental Organization in Marginalized Urban Settlements of Zahedan حکمرانی محلی و توانمندسازی زنان: تبیین ظرفیت نهادهای مدنی در سکونتگاه‌های حاشیه‌ای شهر زاهدان 209 189 9651 10.22111/jipaa.2025.52037.1050 FA الهام شیردل استادیار گروه علوم اجتماعی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران مرتضی مسرور علی نودهی استادیار گروه علوم اجتماعی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران مهسا ابرین کارشناسی ارشد، گروه علوم اجتماعی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران Journal Article 2025 05 16 Objective: Effective and inclusive local governance, particularly in marginalized urban settlements, depends on the capacity of local and civil society institutions to establish participatory mechanisms, promote equitable access to resources and services, and strengthen the agency of disadvantaged groups, including women. Within this framework, civil society organizations and associations serve as key actors in local governance by expanding opportunities for participation, strengthening social networks, and enhancing collective action capacities. These institutions can facilitate women’s meaningful engagement in local decision-making and development processes while contributing to the enhancement of their individual, social, and economic empowerment in marginalized communities. The main purpose of the current research is to investigate the impact of NGOs in empowering women on the outskirts of Zahedan city. In this research, five main factors os NGOs active in the field of women, including the provision of support services, education, health and entrepreneurship and trust in women's empowerment are examined. Methods: The research method is a survey and the researcher made a questionnaire collection tool. The statistical population under study is women over 15 years of age from Shirabad neighborhood of Zahedan, who received services through active non-governmental organizations in this neighborhood. The sample size was determined by the Cochran formula of 366 people and by the cluster sampling method. The validity of the questionnaire was confirmed by experts and formal method. Both questionnaires of non-governmental organizations and women's empowerment and each of its dimensions have good reliability based on Cronbach's alpha coefficient. Data analysis was done using spss 21 software. Results: Among the components of women's empowerment, based on the average, the individual empowerment component was at a higher level, the economic empowerment component was at an average level, and the social empowerment component was at a low level. In examining the correlation between the variable of women's empowerment and the independent variables of the research, respectively, there is a significant relationship between the variables of trust in NGOs, economical services, support services, educational services, and women's empowerment as a whole. The highest correlation between the variables of trust in civil institutions was with the variable of women's empowerment and the lowest correlation was between the variable of women's empowerment with the variable of health services, and there was no significant correlation between these two variables. In total, NGOs in different dimensions can explain 28% of the total changes in the empowerment of women in the suburbs of Zahedan. Conclusions: The results of the research showed that NGOs have a significant impact on the empowerment of women in Shirabad. According to the results of the research, the level of trust in NGOs has a significant effect on the empowerment of women. The more women trust NGOs and act in accordance with the programs and goals of these institutions, the more likely they are to succeed and increase their empowerment. Education can increase women's empowerment by improving skills and become the basis for increasing opportunities and choices for women. Therefore, due to the lack of facilities in the underprivileged areas of Zahedan city and cultural issues that lead to the lack of progress of women in these areas, and considering financial, social, psychological, legal and family problems legal, which expose these women, it is suggested to take into account these conditions, precise and professional supports and actions in different dimensions. Keywords: Local Governance, Empowerment, women, Community-Based Governance, NGOs. هدف: حکمرانی محلیِ اثربخش و فراگیر، به‌ویژه در سکونتگاه‌های حاشیه‌ای، بر ظرفیت نهادهای محلی و مدنی برای ایجاد سازوکارهای مشارکتی، تسهیل دسترسی عادلانه به منابع و خدمات و تقویت عاملیت گروه‌های کم‌برخوردار، از جمله زنان، استوار است. در این چارچوب، نهادها، تشکل‌ها و انجمن‌های مدنی به‌عنوان بازیگران کلیدی حکمرانی محلی، با گسترش فرصت‌های مشارکت، تقویت شبکه‌های اجتماعی و ارتقای ظرفیت کنش جمعی، می‌توانند زمینه حضور مؤثر زنان در فرایندهای تصمیم‌گیری و توسعه محلی را فراهم آورند و به تقویت توانمندی‌های فردی، اجتماعی و اقتصادی آنان در مناطق حاشیه‌ای یاری رسانند. براین اساس، هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی تاثیر نهادهای مدنی در توانمندسازی زنان حاشیه شهر زاهدان است. در این تحقیق پنج نقش اصلی از سازمان های مدنی فعال در حوزه زنان، شامل ارائه خدمات حمایتی، آموزشی، بهداشتی و اشتغال زایی و اعتماد در توانمندسازی زنان مورد بررسی قرار می گیرد. روش پژوهش: روش تحقیق به صورت پیمایشی و ابزار گردآوری پرسشنامه محقق ساخته است. جامعه آماری مورد مطالعه زنان بالای ۱۵ سال محله شیرآباد زاهدان می باشد که خدمات را از طریق سازمان‌های مردم نهاد فعال در سطح این محله دریافت می‌کردند. حجم نمونه از طریق فرمول کوکران ۳۶۶ نفر و با روش نمونه گیری خوشهای تعیین گردید. روایی پرسشنامه توسط خبرگان متخصص با روش صوری مورد تایید قرار گرفت. هر دو پرسشنامه نهادهای مدنی و توانمندسازی زنان و هر یک از ابعاد آن براساس ضریب آلفای کرونباخ از پایایی مطلوبی برخوردار هستند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار spss 21 انجام گرفت. یافته‌ها: از بین مولفه های توانمندسازی زنان، براساس میانگین مولفه توانمندسازی فردی در سطح بالاتر و مولفه توانمندسازی اقتصادی در سطح متوسط و مولفه توانمندسازی اجتماعی در سطح کم قرار داشت. در بررسی همبستگی میان متغیر توانمندسازی زنان و متغیرهای مستقل تحقیق به ترتیب، بین متغیرهای اعتماد به نهادهای مدنی، خدمات اقتصادی، خدمات حمایتی، خدمات آموزشی، با توانمندسازی زنان بطور کل رابطه معناداری وجود دارد. بیشترین میزان همبستگی بین دو متغیر اعتماد به نهادهای مدنی با متغیر توانمندسازی زنان و کمترین همبستگی بین متغیر توانمندسازی زنان با متغیر خدمات بهداشتی بود که رابطه همبستگی معناداری بین این دو متغیر وجود نداشت. در مجموع، نهادهای مدنی در ابعاد مختلف میتواند 28 درصد از کل تغییرات متغیر توانمندسازی زنان حاشیه شهر زاهدان را تبیین نماید. نتیجه‌گیری: نتایج تحقیق نشان داد که نهادهای مدنی تاثیر معناداری بر توانمندسازی زنان در شیرآباد زاهدان دارند. مطابق با نتایج تحقیق، میزان اعتماد به نهادهای مدنی تاثیر معناداری بر توانمندسازی زنان دارد. هرچه زنان اعتماد بیشتری به نهادهای مدنی داشته باشند و مطابق با برنامه ها و اهداف این نهادها عمل کنند، امکان موفقیت و افزایش توانمندی در آنها افزایش می یابد. آموزش با ارتقاء مهارت ها می تواند، توانمندی زنان را افزایش دهد و زمینه ساز افزایش فرصـت و انتخاب برای زنان شود. بنابراین، به دلیل کمبود امکانات در مناطق کم برخوردار شهر زاهدان و مسائل فرهنگی که منجر به عدم پیشرفت زنان در این محلات می‌شود و در نظر گرفتن مشکلات مالی، اجتماعی، روانی و خانوادگی و همچنین مشکلات حقوقی و ... که زنان را در معرض قرار می دهد، پیشنهاد میگردد با در نظر گرفتن این شرایط، حمایت ها و اقدامات دقیق و حرفه ای در ابعاد مختلف صورت گیرد. https://gd.usb.ac.ir/article_9651_c1f2790a955b424392df09385d298704.pdf

انجمن علمی مدیریت دولتی ایران و دانشگاه سیستان و بلوچستان حکمرانی و توسعه 2783-3461 6 2 2026 07 23 Predicting Patterns of Governance and Development: A Combined Approach Based on Clustering and Multinomial Logistic Regression Using the Human Development Index and the Corruption Perceptions Index پیش‌بینی الگوهای حکمرانی و توسعه: رویکردی ترکیبی مبتنی بر خوشه‌بندی و رگرسیون لجستیک چندگانه با استفاده از شاخص‌های توسعه انسانی و ادراک فساد 233 211 9886 10.22111/jipaa.2026.52475.1068 FA الهام رازقندی tehran, Jalal Al Ahmad Street Journal Article 2025 06 30 The present study examines global and regional patterns of governance and development, with a focus on the interaction between two key indicators: the Human Development Index and the Corruption Perceptions Index. While the inverse relationship between these two indicators has been confirmed in many previous studies, most of them have relied on traditional correlation and regression analyses and have shown shortcomings in predicting the position of countries. To address this gap, this study employs a two-step analytical framework. In the first step, using the k-means clustering algorithm, countries are classified into four distinct clusters based on similarity in the mentioned indicators, which represent different patterns in the state of governance and development among these countries. In the second step, a multinomial logistic regression model is developed to predict the probability of countries belonging to each of the clusters based on the numerical values of the Human Development Index and the Corruption Perceptions Index. The findings indicate that the Human Development Index has a stronger predictive role compared to the Corruption Perceptions Index, such that an increase in this index significantly raises the probability of countries belonging to clusters with higher development and transparency. In contrast, the Corruption Perceptions Index alone does not possess significant predictive power. The high explanatory power of the model, with a coefficient of determination equal to 0.984, confirms its validity in analyzing the cluster structure. These results have important policy implications and emphasize the strategic necessity of focusing on human development as a more effective lever in improving governance compared to merely anti-corruption policies. The combination of cluster analysis and predictive modeling in this study provides an innovative, data-driven tool for comparative analysis and the design of policy scenarios. پژوهش حاضر به بررسی الگوهای جهانی و منطقه‌ای حکمرانی و توسعه، با تمرکز بر تعامل دو شاخص کلیدی توسعه انسانی و ادراک فساد می‌پردازد. در حالی‌که رابطه معکوس میان این دو شاخص در بسیاری از مطالعات پیشین تأیید شده، اغلب آن‌ها بر تحلیل‌های همبستگی و رگرسیون سنتی تکیه داشته و از منظر پیش‌بینی جایگاه کشورها کاستی‌هایی داشته‌اند. برای رفع این خلأ، این پژوهش از چارچوبی تحلیلی در دو مرحله بهره گرفته است؛ در گام نخست، با استفاده از الگوریتم خوشه‌بندی k-means، کشورها بر اساس شباهت در شاخص‌های مذکور در چهار خوشه متمایز طبقه‌بندی شده‌اند که نشان‌دهنده الگوهای متفاوت در وضعیت حکمرانی و توسعه این کشورها است. در گام دوم، مدل رگرسیون لجستیک چندگانه برای پیش‌بینی احتمال تعلق کشورها به هر یک از خوشه‌ها براساس مقادیر عددی دو شاخص توسعه انسانی و ادراک فساد توسعه داده شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد شاخص توسعه انسانی نقش پیش‌بینی‌کننده قوی‌تری دارد به گونه‌ای که افزایش در این شاخص به‌طور معناداری احتمال تعلق کشورها به خوشه‌های با توسعه و شفافیت بالاتر را افزایش می‌دهد. در مقابل، شاخص ادارک فساد به‌تنهایی از قدرت پیش‌بینی معناداری برخوردار نیست. قدرت تبیینی بالای مدل با ضریب تعیین معادل 0.984، مؤید اعتبار آن در تحلیل ساختار خوشه‌هاست. این نتایج دلالت‌های سیاستی مهمی دارد و بر ضرورت تمرکز راهبردی بر توسعه انسانی به‌عنوان اهرمی مؤثرتر در بهبود حکمرانی نسبت به سیاست‌های صرفاً ضد فساد تأکید می‌کند. ترکیب تحلیل خوشه‌ای و مدل‌سازی پیش‌بینانه در این پژوهش، ابزاری نوین و مبتنی بر داده برای تحلیل تطبیقی و طراحی سناریوهای سیاستی فراهم آورده است. https://gd.usb.ac.ir/article_9886_ede9609a5bd0596a6982e102abbda863.pdf

انجمن علمی مدیریت دولتی ایران و دانشگاه سیستان و بلوچستان حکمرانی و توسعه 2783-3461 6 2 2026 07 23 Investigating the relationship between Good Governance and Agricultural Sector Efficiency in N-11 Countries بررسی رابطه بین حکمرانی خوب و کارایی بخش کشاورزی در کشورهای N-11 261 235 10065 10.22111/jipaa.2026.52555.1071 FA محمد رضا اکبری دانشجوی دکتری، اقتصاد کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. پریچهر نجفی دانشجوی دکتری، اقتصاد کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. سید حبیب الله موسوی دانشیار گروه اقتصاد کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس Journal Article 2025 07 08 Objective: Governance is a key determinant of economic performance and plays a pivotal role in enhancing the efficiency of productive sectors, including agriculture. This study examines the relationship between governance indicators and agricultural sector efficiency across the N-11 countries (Iran, Pakistan, Egypt, Turkey, Mexico, Nigeria, Indonesia, the Philippines, South Korea, Vietnam, and Bangladesh) from 2010 to 2021. Methods: In the first stage, agricultural technical efficiency was estimated using the Data Envelopment Analysis (DEA) model. In the second stage, the influence of governance indicators on agricultural efficiency was analyzed through a panel Tobit regression model. Results: The findings reveal that South Korea, Indonesia, the Philippines, and Vietnam demonstrate the highest levels of efficiency. Moreover, factors such as investment in research and development, agricultural exports, government effectiveness, voice and accountability, and the rule of law exert a positive and statistically significant impact on agricultural efficiency. In contrast, political instability and weak regulatory quality are found to negatively affect efficiency levels. Conclusions: Based on the results, the development of online monitoring platforms and the reinforcement of agricultural research and development initiatives are proposed as strategic priorities. Specifically for Iran, it is recommended to optimize water resource management, implement advanced smart irrigation systems, enhance export infrastructure, and pursue bilateral trade agreements in order to improve agricultural productivity and profitability. زمینه و هدف: حکمرانی به‌عنوان یکی از عوامل کلیدی مؤثر بر عملکرد اقتصادی، نقش مهمی در ارتقاء کارایی بخش‌های مولد از جمله کشاورزی ایفا می‌کند. این مطالعه به بررسی رابطه بین شاخص‌های حکمرانی و کارایی بخش کشاورزی در طی سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۱ و در میان کشورهای N-11 (ایران، پاکستان، مصر، ترکیه، مکزیک، نیجریه، اندونزی، فیلیپین، کره‌جنوبی، ویتنام و بنگلادش) انجام شد. روش: در گام نخست، کارایی فنی بخش کشاورزی با استفاده از مدل تحلیل پوششی داده‌ها سنجیده شد و در گام دوم، تأثیر شاخص‌های حکمرانی بر کارایی بخش کشاورزی با بهره‌گیری از مدل پانل توبیت مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که کشورهای کره‌جنوبی، اندونزی، فیلیپین و ویتنام بیشترین سطح کارایی را دارا هستند. همچنین، متغیرهایی مانند سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه، صادرات کشاورزی، اثربخشی دولت، حق اظهارنظر و حکم قانونی تأثیر مثبت و بی‌ثباتی سیاسی و ضعف کیفیت نظارتی تأثیر منفی بر کارایی بخش کشاورزی دارند. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌ها، توسعه پلتفرم‌های آنلاین نظارتی و تقویت فعالیت‌های تحقیق و توسعه در بخش کشاورزی به‌عنوان راهکارهای اولویت‌دار پیشنهاد می‌شود. برای ایران نیز بهینه‌سازی مدیریت منابع آب، توسعه سیستم‌های آبیاری هوشمند، تقویت زیرساخت‌های صادراتی و انعقاد توافقات تجاری دوجانبه به منظور افزایش بهره‌وری و سودآوری بخش کشاورزی توصیه گردید.

https://gd.usb.ac.ir/article_10065_7f3bf7c5d29c585aa0a12519949c52a9.pdf

انجمن علمی مدیریت دولتی ایران و دانشگاه سیستان و بلوچستان حکمرانی و توسعه 2783-3461 6 2 2026 07 23 Analysis of Networking Drivers among Livestock Cooperatives in Isfahan Province: Scenario Building Based on the Importance-Performance Matrix تحلیل محرک‌های شبکه‌سازی در میان تعاونی‌های دامی استان اصفهان: سناریوسازی بر مبنای ماتریس اهمیت ـ عملکرد 292 263 10064 10.22111/jipaa.2025.51823.1043 FA رسول لوائی آدریانی استادیار، مؤسسه پژوهش‌های برنامه‌ریزی، اقتصاد کشاورزی و توسعه روستایی، تهران، ایران مجتبی پالوج مؤسسه پژوهش‌های برنامه‌ریزی، اقتصاد کشاورزی و توسعه روستایی احمد سلیمانی‎پور مرکز تحقیقات، آموزش کشاورزی و منابع طبیعی، اصفهان Journal Article 2025 04 28 Objective: The weakness of institutional collaboration among agricultural cooperatives has led to limitations in the use of new technologies, financial exchanges, information sharing, and facing numerous risks, including the risk of cash purchase and sale of products, price fluctuations, and changes in primary and final suppliers. Despite the importance of institutional networks in developing competitiveness, most previous studies have examined a few drivers of institutional networking, which have been mainly considered causally with some institutional parameters (such as performance). In fact, previous studies have failed to provide a comprehensive list of drivers of networking, especially in the context of developing countries. Moreover, most previous studies have focused on investigating the drivers of networking among small, medium, and large-scale enterprises that have purely economic motivations. However, these studies have provided limited insight into providing practical solutions among cooperative enterprises that have economic and social origins. Finally, previous studies have attempted to provide solutions for developing collaborative networks that have limited generalizability without considering institutional incentives, possibilities, and constraints (such as resource constraints, incentives to enhance strengths or reduce weaknesses, etc.). Methods: In this study, 17 drivers identified from the literature were analyzed using the Importance-Performance analysis (IPA) and in the form of five different scenarios. For this purpose, over 21 livestock cooperatives in Isfahan province were examined. Additionally, the mean scores of the current and desired states of these drivers were compared using a paired t-test. Out of the 27 active livestock cooperatives in the province, 25 were selected using simple random sampling. After excluding incomplete questionnaires, a total of 21 valid cases were included in the final analysis. Results: The results showed that in the normal (basis) situation, focusing on components such as new markets, cost reduction, common need, company influence/reputation, new opportunity, competence, geographical distance, transparency and to some extent information security and reducing uncertainty are considered as a necessity for the development of the livestock cooperatives' collaboration network. If focusing on the resource limitation scenario, cooperatives should always pay attention to the components of geographical distance, new markets, cost reduction, common need, company influence/reputation, competence, and commitment. In general, the availability of resources is one of the most important components for the success of cooperatives in networking and developing cooperation; however, the current situation of cooperatives as institutions based on member participation is characterized by weak financial foundations and resource constraints. Thus, the drivers obtained under the resource surplus scenario cannot be considered as a priority. In this regard, if cooperatives are to pay attention to the drivers obtained from resource constraint scenarios and strengthen strengths, it is necessary to focus on the main drivers obtained in the basis and weakness reduction scenarios. This means that most of the networking drivers obtained in these four scenarios overlap and have minor differences. Therefore, cooperatives should try to identify the most important drivers necessary for networking in order to not only help increase strengths in resource constraints but also reduce weaknesses. Thus, focusing on components such as new markets, cost reduction, common need, company influence/reputation, new markets, competence, and geographical distance are among the most important drivers in this regard. It is important to note that determining the type of networking based on geographical proximity is a fundamental principle in developing collaboration relationships among cooperatives that should always be considered. Conclusions: In general, this study, by determining the set of drivers that are excessively in the focus of cooperatives' attention and are saturated in terms of performance, while advancing the literature on the subject, drew a new path for the development of institutional networking among these organizations. هدف: ضعف همکاری نهادی در میان تعاونی‌های کشاورزی منجر به بروز محدودیت‌هایی در زمینه بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، تبادلات مالی، تسهیم اطلاعات، رویارویی با ریسک‌های متعددی از جمله ریسک خرید و فروش نقدی محصولات، نوسانات قیمت و تغییرات در تأمین‌کنندگان اولیه و نهایی شده است. روش پژوهش: مطالعه حاضر با هدف تحلیل محرک‌های شبکه‌سازی در میان تعاونی‌های دامی استان اصفهان انجام شد. در این مطالعه، 17 محرک شناسایی‌شده از ادبیات موضوع، با استفاده از ماتریس اهمیت ـ عملکرد (IPA) و در قالب پنج سناریوی مختلف تحلیل شدند. میانگین وضعیت موجود و مطلوب محرک‌ها با استفاده از آزمون t همبسته مقایسه شد. از میان 27 تعاونی دامی فعال، 25 تعاونی با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب و پس از حذف پرسشنامه‌های ناقص، 21 نمونه معتبر در تحلیل نهایی به‌کار گرفته شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل ماتریس اهمیت ـ عملکرد نشان داد که در وضعیت عادی (مبنایی)، تمرکز بر مؤلفه‌هایی همچون بازارهای جدید، کاهش هزینه‌ها، نیاز مشترک، قدرت نفوذ/شهرت شرکت، فرصت جدید، شایستگی، فاصله جغرافیایی، شفافیت و تا حدودی امنیت اطلاعاتی و کاهش نااطمینانی برای توسعه شبکه همکاری تعاونی‌های دامی به‌عنوان یک ضرورت مطرح است. در صورت تمرکز بر سناریوی محدودیت منابع، تعاونی‌ها همواره باید به مؤلفه‌های فاصله جغرافیایی، بازارهای جدید، کاهش هزینه‌ها، نیاز مشترک، قدرت نفوذ/شهرت شرکت، شایستگی، و تعهد توجه کنند. نتیجه‌گیری: این مطالعه با تعیین مجموعه محرک‌هایی که به‌طور چشمگیری در کانون توجه تعاونی‌ها بوده و از نظر عملکردی اشباع شده‌اند، ضمن پیش‌برد ادبیات موضوع، مسیر جدیدی برای توسعه شبکه‌سازی نهادی در میان این تشکل‌ها ترسیم نمود. https://gd.usb.ac.ir/article_10064_01f269eb9362a1259c80df44fbe50114.pdf

انجمن علمی مدیریت دولتی ایران و دانشگاه سیستان و بلوچستان حکمرانی و توسعه 2783-3461 6 2 2026 07 23 Mapping Participatory Governance in Urban Management: A Scoping Review of Scientific Research Published in Iran نگاشت حکمرانی مشارکتی در مدیریت شهری: مروری دامنه‌ای بر پژوهش‌های علمی منتشر شده در ایران 321 293 9631 10.22111/jipaa.2025.51372.1014 FA مهدی گل وردی استادیار، دانشکده مدیریت و حسابداری دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران زینب مولوی استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران، تهران، ایران. مائده جوکار کارشناسی ارشد مدیریت دولتی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، یزد، ایران. مسعود بنافی استادیار، گروه حکمرانی عمومی، دانشکده حکمرانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2025 03 08 <span style="color: #000000; font-family: Vazirmatn; font-size: 16px; font-style: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-caps: normal; font-weight: 400; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: start; text-indent: 0px; text-transform: none; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-text-stroke-width: 0px; white-space: pre-wrap; background-color: #ffffff; text-decoration-thickness: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-color: initial; display: inline !important; float: none;">Participatory urban governance, as an innovative approach, emphasizes enhancing the role of citizens in urban decision-making and planning processes. This governance model not only seeks to increase transparency and accountability but also aims to strengthen public trust and improve urban quality of life through the active participation of stakeholders. Numerous studies and research have been conducted on participatory urban governance in Iran; however, there is no comprehensive understanding of the specific thematic areas these studies have focused on, their methodological approaches, or the research gaps in the field of participatory urban governance within the Iranian context. Therefore, this study aims to address these questions. To this end, 32 studies published in five reputable domestic databases were reviewed using a scoping review methodology. The findings revealed that the majority of articles were published in 2016 and 2023. Additionally, most studies (14 articles) focused on the city of Tehran. Furthermore, a significant portion of the articles aimed to design models for citizen participation in urban management (7 studies) and assess the level of citizen participation in urban management (5 articles). An examination of the areas of citizen participation in the selected studies indicated that most research was conducted in the general domain without focusing on a specific urban management function (26 studies). Moreover, the majority of studies employed quantitative methods (19 studies), while qualitative (10 studies) and mixed-methods approaches (2 studies) were less common. Consequently, the findings highlight theoretical gaps (such as the intersection of participatory cities and digital governance, participatory cities and data governance, and co-creation and participatory urban governance) and methodological gaps (such as qualitative studies emphasizing case study strategy) in the reviewed research. حکمرانی شهری مشارکتی به عنوان یک رویکرد نوین، بر افزایش نقش شهروندان در فرآیندهای تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی شهری تأکید دارد. این شیوه از حکمرانی نه تنها به دنبال ایجاد شفافیت و پاسخگویی بیشتر است، بلکه هدف آن تقویت اعتماد عمومی و بهبود کیفیت زندگی شهری از طریق مشارکت فعال ذی‌نفعان است. پژوهش‌ها و مطالعات متعددی در حوزه حکمرانی شهری مشارکتی در ایران به رشته تحریر در آمده است، ولی درک کلی و مشخصی از اینکه این پژوهش‌ها بیش‌تر به چه حوزه‌های تخصصی پرداخته‌اند، روش‌شناسی آنها چیست، و خلاء پژوهش‌های داخلی در مطالعات حکمرانی شهری مشارکتی کدامند؟ وجود ندارد. لذا هدف پژوهش حاضر این است که به این سوالات پاسخ دهد. بدین منظور، 32 پژوهش منتشر شده در پنج پایگاه داده معتبر داخلی، با به بکارگیری روش‌شناسی مروری از نوع دامنه‌ای، بررسی شد. یافته‌ها نشان داد بیشترین تعداد مقالات در سال‌های 1395 و 1402 منتشر شده است. هم‌چنین، بیش‌ترین تعداد پژوهش‌ها (14 مطالعه)، شهر تهران را مورد مطالعه قرار داده‌اند. علاوه براین، بخش قابل توجهی از مقالات با هدف طراحی الگوی مشارکت شهروندان در مدیریت شهری (7 مطالعه) و هم‌چنین سنجش میزان مشارکت شهروندان در مدیریت شهری (5 مقاله) انجام شده‌اند. بررسی عرصه مشارکت شهروندان در پژوهش‌های منتخب نیز نشان داد که اکثر مطالعات در عرصه عمومی و بدون تمرکز بر یک کارکرد خاص مدیریت شهری انجام شده است (26 مطالعه). هم‌چنین، اکثر پژوهش‌ها به روش کمّی (19 مطالعه) انجام شده است و روش‌شناسی‌های کیفی (10 مطالعه) و ترکیبی (2 مطالعه) سهم اندکی داشتند. در نتیجه، یافته‌ها بیانگر آن است که خلاء‌های نظری (نظیر پیوند شهرهای مشارکتی و حکمرانی دیجیتال، شهرهای مشارکتی و حکمرانی داده و هم‌آفرینی و حکمرانی شهری مشارکتی)،روش‌شناختی (نظیر مطالعات کیفی با تاکید بر استفاده از استراتژی مطالعه موردی) در پژوهش‌های بررسی شده وجود دارد.

https://gd.usb.ac.ir/article_9631_0b61a4335221d2420be502f0ee480035.pdf

انجمن علمی مدیریت دولتی ایران و دانشگاه سیستان و بلوچستان حکمرانی و توسعه 2783-3461 6 2 2026 07 23 Identifying and Presenting the Thematic Network of Health System Governance with a Focus on Civil Institutions شناسایی و ارائه شبکه مضامین حکمرانی نظام سلامت با تمرکز بر نهادهای مدنی 345 323 10016 10.22111/jipaa.2026.53683.1124 FA مریم حائری دانشجوی دکتری مدیریت دولتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. قنبر امیرنژاد دانشیار گروه مدیریت دولتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران منصور زراء نژاد استاد، گروه اقتصاد وعلوم اجتماعی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران غلامرضا معمارزاده استاد گروه مدیریت دولتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 2025 10 28 Purpose: In recent years, the discourse of participatory governance has gained significant attention as a modern approach to managing health systems. The purpose of this study is to develop a conceptual model of participatory governance in Iran’s health system, with a particular emphasis on the role and position of civil institutions in strengthening social participation and improving the quality of public policy-making in the health sector. Methodology: This research is qualitative in nature and follows a thematic analysis approach. The data were collected through semi-structured interviews with 15 experts in the fields of health, public policy, and civil society. The data were analyzed at three levels—basic codes, organizing themes, and global theme—and the thematic network was visualized using MAXQDA software. Findings: The results of the analysis revealed that Iran’s health system faces multiple challenges, including institutional opacity, limited public participation, lack of structural accountability, intersectoral incoherence, financial constraints, and institutional resistance. Conversely, civil institutions possess significant capacities, such as network-building potential, educational capabilities, and social empowerment mechanisms, which together provide a foundation for realizing participatory governance. The overarching theme of the study, “Participatory Health Governance,” encompasses three major clusters: challenges, role performances, and capacity-building mechanisms. Conclusion: Based on the findings, revising the governance structure of Iran’s health system through the design of participatory mechanisms, strengthening accountability frameworks, and establishing legal foundations for the active engagement of civil institutions is essential. هدف پژوهش: در سال‌های اخیر، گفتمان حکمرانی مشارکتی به‌عنوان رویکردی نوین در مدیریت نظام‌های سلامت، مورد توجه گسترده قرار گرفته است. هدف این پژوهش، تبیین الگوی مفهومی حکمرانی مشارکتی نظام سلامت ایران با تأکید بر نقش و جایگاه نهادهای مدنی در تقویت مشارکت اجتماعی و ارتقای کیفیت سیاست‌گذاری عمومی در حوزه سلامت می‌باشد. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع کیفی و با رویکرد تحلیل مضمون (تماتیک) انجام گرفته است. داده‌های تحقیق از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۵ نفر از خبرگان حوزه‌های سلامت، سیاست‌گذاری عمومی و جامعه مدنی گردآوری گردید. سپس داده‌ها در سه سطح کدهای پایه، مضامین سازمان‌دهنده و مضمون فراگیر تحلیل و شبکه مضامین با استفاده از نرم‌افزار MAXQDA ترسیم شد. یافته‌های پژوهش: نتایج تحلیل داده‌ها نشان داد که نظام سلامت ایران با چالش‌هایی از قبیل ضعف شفافیت نهادی، محدودیت در مشارکت عمومی، فقدان پاسخ‌گویی ساختاری، ناهماهنگی میان‌بخشی، کمبود منابع مالی و مقاومت نهادی مواجه است. در مقابل، ظرفیت‌های نهادهای مدنی همچون توان شبکه‌سازی، قابلیت‌های آموزشی و پتانسیل توانمندسازی اجتماعی، زمینه‌ساز تحقق حکمرانی مشارکتی است. در نهایت، مضمون فراگیر پژوهش با عنوان «حکمرانی مشارکتی سلامت» در سه خوشه اصلی شامل چالش‌ها، نقش‌آفرینی‌ها و ظرفیت‌سازی‌ها شناسایی گردید. نتیجه‌گیری پژوهش: براساس یافته‌ها، بازنگری در ساختار حکمرانی سلامت کشور از طریق طراحی سازوکارهای مشارکتی، تقویت نظام پاسخ‌گویی و ایجاد بسترهای قانونی جهت فعالیت مؤثر نهادهای مدنی، ضرورتی اساسی است. همچنین، ارتقای مشروعیت اجتماعی و ظرفیت سازمانی نهادهای مدنی می‌تواند موجب پویایی در فرآیند سیاست‌گذاری سلامت گردد.

https://gd.usb.ac.ir/article_10016_f3139a5df5597d66f1daa4e99d4c7f05.pdf